Opis filmu

Maggie (Greta Gerwig) jest nowoczesną dziewczyną z Nowego Jorku, która nie jest w stanie zakochać się na dłużej niż 6 miesięcy, ale bardzo chciałaby zostać matką. Postanawia po prostu zajść w ciążę i wybiera do tego celu potencjalne najlepszego mężczyznę. Tym czasem zakochuje się w zupełnie innym (Ethan Hawke). Po kilku latach cudzy mąż, który w międzyczasie został jej własnym, powszednieje i Maggie znów potrzebuje zmiany. W jej głowie pojawia się nowy plan, ale żeby go zrealizować będzie potrzebowała pomocy byłej żony swojego obecnego partnera (Julianne Moore).

Nowojorska komedia romantyczna – jak mieć dziecko w wielkim mieście?

Nowoczesna singielka

Maggie Hardin (Greta Gerwig) znajduje się na życiowym rozdrożu. Jest niepoprawną optymistką, odnosi sukcesy zawodowe i ma wspaniałych przyjaciół, ale czegoś jej brakuje. Bardzo chciałaby już zostać mamą. Skoro do tej pory nie poznała „prawdziwej miłości” postanawia mieć dziecko na własnych zasadach. Kiedy wpada na dawnego kolegę ze studiów, Guya (Travis Fimmel), ponadprzeciętnie inteligentnego i dobrodusznego miłośnika pikli, dostrzega w nim idealnego dawcę genów. Jako nowoczesna kobieta nie oczekuje niczego ponad to, a Guy oddany swojej ogórkowej pasji, chętnie przystaje na taki układ. W planach nowojorskiej singielki wspierają ją jej przyjaciele: były chłopak, obecnie najlepszy kumpel Tony (Bill Hader) i jego żona Felicia (Maya Rudolph), z którą pracuje w jednej z nowojorskich szkół.

Wrażliwy naukowiec

John Harding (Ethan Hawke), podobnie jak Maggie, walczy z życiowym impasem.  To przystojny i błyskotliwy antropolog, doceniany za prace naukowe, a skrycie marzący o napisaniu powieści. Jego twórczą niemoc potęguje kryzys w małżeństwie z Georgette (Julianne Moore). Egocentryczna, ambitna i perfekcyjna profesorka lingwistyki podporządkowała karierze naukowej swoje życie i życie całej swojej rodziny. Z biegiem czasu John coraz bardziej dotkliwie odczuwa, że żyje życiem swojej żony – nie swoim.

John bardzo się zagubił – mówi o swojej postaci Ethan Hawke. Zaczął żyć całkowicie w cieniu Georgette. Cała rodzina pracuje na jej sukces. To ona w małżeństwie dostaje to, czego pragnie, spełnia swoje pasje i ambicje, pnie się po szczeblach naukowej kariery. Dla niego nie ma już przestrzeni na samorozwój. To on całkowicie przejął opiekę nad dziećmi, domem i przyziemnymi, codziennymi sprawami. Byliby idealną parą, gdyby obojgu te role odpowiadały, ale tak nie jest.

Zakochani w Nowym Jorku

Wszystko staje na głowie, kiedy przypadkiem John spotyka Maggie. Chwila rozmowy wystarczy, by między tym dwojgiem zaiskrzyło. Ona po raz pierwszy zaczyna czuć coś naprawdę silnego  i prawdziwego. Samodzielna, singielka, która do pełni szczęścia nigdy nie potrzebowała mężczyzny, teraz bardzo szuka towarzystwa Johna. Dla niego Maggie jest impulsem do odkrycia dawno uśpionej energii, pasji i kreatywności. Wierzy w jego powieść, zachęca go do tworzenia i pisania. Rodzi się między nimi coś niezwykłego.

Myślę, że ona po raz pierwszy tak naprawdę się zakochuje – zauważa Greta Gerwig. Uczucie trafia ją z takim impetem, że nie jest w stanie racjonalnie myśleć. Zwykle odpowiedzialna i krytycznie patrząca na życie kobieta, zakochuje się jak nastolatka.

Wszystko gra?

Życie weryfikuje plany singielki dotyczące samotnego macierzyństwa i dwa lata później Maggie ma to, o czym nawet nigdy nie marzyła: dom, męża i córeczkę Lily. John ma także dwójkę dzieci z małżeństwa z Georgette - Justinę (Mina Sundwell) i Paula (Jackson Frazer). Teraz wszyscy razem próbują odnaleźć się w nowym, patchworkowym układzie relacji rodzinno-związkowych.

Maggie uwielbia dzieci, więc chcąc nie chcąc logistyka związana z całą trójką spada na jej głowę. John oddaje się wymarzonej pracy nad powieścią, która przybiera coraz to większe rozmiary. Georgette zaś, choć niepogodzona ze stratą męża, jeszcze bardziej zaciekle rzuca się wir pracy.

Maggie ciągle planuje swoje życie. Choć ma u boku ukochanego mężczyznę i upragnione dziecko czuje, że coś jest nie tak. Coś jej doskwiera. I znowu zaczyna planować – dodaje Greta Gerwig.

Gorgette jest niezłą zołzą. Przemądrzałą, elegancką, niemiłosiernie skupioną na sobie, przekonaną o wyższości swojej racji kobietą sukcesu. Jest też niezwykle urocza i komiczna w swojej zaciętości. Dodatkowo jej twardy, duński akcent potęguje często absurdalny komizm sytuacji.  Ale gdzieś pod tą powłoką kryje się gorący temperament, kochająca matka i żona, która jest w stanie zrobić wiele, by ratować rodzinę i miłość. Trudno z nią wytrzymać, ale też trudno jej nie lubić, na pewno wymyka się jednoznacznym ocenom – wyznaje Julianne Moore.

Nowoczesna miłość we współczesnym mieście

Po przeczytaniu scenariusza wiedziałam, że to jest to – wyznaje Gerwig. Zafascynowało mnie nowoczesne spojrzenie na związki, na przekór romantycznej konwencji księcia na białym koniu i miłości do grobowej deski. W życiu jest różnie, zakochujemy się w sobie i odkochujemy, zakochujemy na nowo w kimś innym i znów może nie być idealnie. Coraz bardziej dbamy o siebie w relacjach, o swoje pasje i potrzeby. My się zmieniamy, nasze potrzeby się zmieniają, nasi partnerzy się zmieniają, a w tym całym zgiełku i plątaninie trzeba się jakoś odnaleźć i  funkcjonować. Dawno nie widziałam czegoś tak świeżego, prawdziwego, dowcipnego i ironicznego zarazem! To jest komedia romantyczna na miarę współczesnych kochanków – zachwyca się Gerwig.

Moja postać nie powiela stereotypów. Nie jest też jednowymiarowa – dodaje aktorka. Z jednej strony wrażliwa, delikatna, czasem nawet dziecinna, ale jest też realistką i chce żyć bez poczucia, że jeśli tylko postąpi wbrew przyjętym konwencjom, będzie musiała za to przepraszać. Nie zamierza czuć się winna tylko dlatego, że nie pasuje do jakiejś roli lub czyiś wyobrażeń. Na swoje i cudze nieszczęście ma też bardzo dobre serce i chce wszystkim pomóc, nawet byłej żonie obecnego męża, czy porzucanemu właśnie mężczyźnie. Wtedy zaczyna planować –śmieje się aktorka.

Słowo od reżysera

Ta jedyna w swoim rodzaju osobowość Maggie jest wytworem wyobraźni nagradzanej i cenionej przez krytyków Rebecki Miller, powieściopisarki, scenarzystki, reżyserki i aktorki, córki wybitnego dramaturga Arthura Millera. We wszystkich swoich wyreżyserowanych filmach – "Angeli", "Własnym tempie", "Balladzie o Jacku i Rose" oraz "Prywatnym życiu Pippy Lee" – artystkę interesowało kompleksowe studium współczesnych relacji międzyludzkich. W "Planie Maggie" Miller wchodzi na podobny grunt: Lubię ludzi i jestem wręcz zachłannie ich ciekawa – zdradza reżyserka. Wiem, że klasyczne modele rodziny zdezaktualizował współczesny świat. Ludzie tworzą relacje, związki, rodziny, nie mają jednak do czego się odnieść – do doświadczeń rodziców czy dziadków. Nie mam recepty na nowoczesne relacje, ale przekazanie moich obserwacji jest dla mnie esencją sztuki filmowej.

Pamiętam jak na początku prac siedziałyśmy z Julianne Moore i rozmawiałyśmy o tym, jak wiele w życiu komplikuje rozwód – dodaje Miller. Jest to decyzja nie tylko o zakończeniu związku, ale też o wielkich zmianach na wielu życiowych polach. Zaczęłam sobie uzmysławiać, jak wiele osób zakłada dziś drugie rodziny i jak fascynujące mogłoby być ukazanie całego chaosu związanego z tym procesem.

W „Planie Maggie” poruszam tematy miłości, która zawsze ma w sobie coś z komedii i tragedii. Każdy z nas przeżył pierwsze zauroczenie i zawód miłosny, to jest coś, co jest naturalnie wpisane w nasze życie. Ja chciałam uwydatnić komedię i humor różnorakich decyzji i wydarzeń, ale tak, by obraz był równocześnie mądry, prawdziwy, prosty i poruszający. Myślę, że im jestem starsza i bardziej doświadczona, tym bardziej dostrzegam, jak ważna jest umiejętność śmiania się z siebie, patrzenia na świat z wyrozumiałością, humorem, dystansem. W miarę jak dojrzewam i jako człowiek, i jako artysta, widzę, jak głęboka może być komedia i jak nieprzewidywalny los –podsumowuje autorka.

Źródło: PR Best Film CO